Odloty

 

Październik

 

Mijają lata,

a jesień zawsze

ta sama.

Październik

złoci liście

żegna ptaki

usypia motyle.

Jesienne mgły

rozwieszone świtami

barwi ogrody

daliami, astrami,

a w serca nasze

wtapia cień

                                                           nostalgii.

 

 

         Miłość – jesienią

 

          Moja miłość

          nadeszła

          nie – zieloną wiosną

          nie – srebrzystą zimą

          nie – gorącym latem

          moja miłość

          do mnie przyszła

          złotą jesienią

          zaszeptała mimozą

          liliowymi wrzosami

          w mgłach – nad

          pustym polem

          w zimnym ogniu

          gwiazd

          w błądzącym księżycu

          pośród cieni drzew

          w skrzypiących

          paprociach

          w śpiewnym szumie

          sitowia

          w pustce siwych łąk

          przymrozkiem

          zwarzonych

          przyszła do mnie

          miłość

          jesienno-złocista

                   - jak płomień – gorąca

                   - jak biel śniegu

                                      przeczysta.

 

 

 

         Portret

 

          Nie potrafię

          namalować

          Twojego portretu,

          bo tylko światłem

          jasnością

          rozświetlonym błyskiem

          jarzącym płomieniem

          ciepłą iskrą

          przeszłaś przez

          szarość tła

          przez życie.

 

 

 

         Suita świerszczy

 

          Jesiennym zmierzchem

          purpurą znaczonym

          najpiękniej grają

          cykady i świerszcze.

          W gałęziach krzewów

          na zielonej scenie

          stroją skrzypce

          do nocnych występów.

          Wiatr liście uśpił

          kosy gwarzyć przestały

          srebrne gołębie

          na zrębach przysiadły,

          świerszcze struny dźwięczne

          już naciągają, by w koncercie 

          wygrać śpiewność uskrzydloną.