Szkatuła Pamięci

 

Pastorałka

 

Pastorałkę ci zanucę

w cichą noc grudniową,

smreczynową wonią wrócę,

blask dam zwykłym słowom.

 

Pastorałkę ci przekażę,

dobrych życzeń moc,

głosy serca w śpiewie dzwonów

w tę grudniową noc.

 

Pastorałkę zaśpiewają

chmury wędrujące,

księżyc pełnią uśmiechnięty

                                                      i gwiazdy błyszczące.

 

 

 

        Przydrożne kapliczki

 

          Powojami oplecione,

          w rumiankowej bieli,

          pod niebem, które skradło

          błękit polnym chabrom,

          przydrożne kapliczki

          na polskiej ziemi

          pełnią od wieków

          dumną straż.

 

 

 

        O moim starym domu

 

          Zmatowiały szyby

          w oknach mego domu,

          w kominie dym usnął,

          skry spopielił czas.

 

          Zawiasy nie skrzypią,

          drzwi zamknięte na głucho,

          próżno szukać klucza,

          gdzieś w rupiecie wpadł.

 

          Wybujałe gałęzie

          bzu czarnego i wiśni

          ławkę osłoniły,

          na niej osiadł mech.

 

          Na kamiennym schodku

          deszcz wypłukał szpary,

          wkroczył na ścieżkę

          przemijania cień.

 

 

 

        Miejsce

 

          Tak bardzo chcemy

          znaleźć miejsce dla siebie,

          skrawek ziemi,

          by stopę postawić,zakątek, gdzie łzę

          można uronić.

          Okruch własnego nieba,

          obłok przepływający

          strumieniem czasu.

          Gwiazdę przez mrok

          prowadzącą do wschodu,

          łunę szkarłatną, w zachodzie.

          Kiedy milknie echo kroków,

          tak bardzo pragniemy,

          aby ona nie umilkło.

 

 

 

           * * *

                                                                   Józiowi Przebindowskiemu,

                                                                   który tworzył Bajkowy Świat Witraży.

          W zaczarowanym świecie witraży,

          tak wiele może się zdarzyć.

          Przymykasz oczy i widzisz

          tęczowe, barwne koła,

          i nie szary już, lecz kolorowy świat dokoła.

          Wśród lilii, róż, irysów

          tańczą motyle białe,

          i wdzięczą się smukłe damy roześmiane.

          Złote blaski,

          refleksy lampa rozsiewa,

          i niknie żal i... smutku nie ma.

          Bo twoje Józku witraże,

          cudne, kolorowe,

          myślą i sercem przez ciebie stworzone.

          A każda wizja tęczowe tworzy

          poemat z muzyką słowa.

 

 

 

        Szkatuła pamięci

 

          Ze szkatuły pamięci

          wyciągnę zakurzone wspomnienia,

          przywrócę życie dawnym słowom,

          zdmuchnę z nich pył zapomnienia

          i treść ich odczytam na nowo.

          Pajęcze nici smutku

          w srebrną radość zamienię,

          pożółkłe pasma koronek

          w złote miłości promienie.

          I znajdę w kartach z tamtych lat

          zapisany szczęściem mój dawny świat.

 

 

 

        Zawiesimy

 

          Na choince zawiesimy

          kolorowe banki,

          czerwone jabłuszka,

          wykleimy z serdeczności

          gorące serduszka.

 

          Z dzieci śmiechu:

          słodkie ciasteczka,

          pierniki miodowe,

          grzybki z marcepana,

          sople migdałowe.

 

          Przydługie łańcuchy,

          koszyczki plecione

          a na szczycie gwiazdkę srebrną

          z życzeniem spełnionym.

 

 

 

        Kilka drobiazgów

 

          Kilka mało ważnych drobiazgów:

          kwit, spinka, jedna rękawiczka,

          widokówka znad morza

          z lakoniczną treścią:

       „Pogoda dziś ładna,

          słońce świeci, towarzystwo miłe”.

          Tyle mieści się na kartce.

          Wypisany długopis,

          to wszystko, z tamtych lat,

          przeżyć, uczuć,

          garść nic nieznaczących drobiazgów.

          W nich połowa, a może całe życie?

 

 

 

        Koncert

 

          Umilkły tony skrzypiec,

          cisza wróciła w kościółka progi,

          anioły głowy skłoniły,

          wygładzają szatki,

          układają wzburzone skrzydła,

          szepczą, pytają,

          czy promień księżyca,

          wieczorem,

          na srebrnych strunach

          znów zagra?